By Erika Bleèiæ

Μια σειρά από τραυματικές απώλειες με άφησε οργισμένη με το Θεό. Μόνη, χωρίς κανένα μέσο συντήρησης και χωρίς ελπίδα για το μέλλον. Είχα προσπαθήσεις να τερματίσω τη ζωή μου. Ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου σ' ένα νοσοκομείο, όπου πέρασα τις επόμενες μέρες αναρρώνοντας.

Ήταν ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η πρώτη χωρίς το σύζυγό μου, και καθώς καθόμουν μόνη στο διάδρομο του νοσοκομείου, έκλαψα με όσα δάκρυα μου είχαν απομείνει.

Ένας άντρας και μια γυναίκα πέρασαν και μετά σταμάτησαν. "Περίμενε λίγο εδώ", άκουσα τον άντρα να λέει. Μετά γύρισε πίσω και με το ένα του δάχτυλο σήκωσε το λερωμένο με δάκρυα πρόσωπό μου ... και με φίλησε στο μάγουλο.

Ο άντρας ήταν ένας διπλανός μου ασθενής που τον είχαν συναντήσει την προηγούμενη νύχτα, όταν μου είχε ζητήσει ένα τσιγάρο. Όμως γιατί αυτός ο σχεδόν άγνωστος να μου δώσει ένα φιλί; Προφανώς δεν το έκανε με κάποια υστεροβουλία μια και μια άλλη γυναίκα, πιθανόν η γυναίκα του ή η φίλη, μας έβλεπε. Τι τον είχε σπρώξει να έρθει και να με βγάλει από το σκοτάδι μου; Τι είχα κάνει για να το αξίζω αυτό;

Μετά από λίγα λεπτά άρχισα να βρίσκω τα λογικά μου. Έχω δεχτεί ένα υπέροχο δώρο, το δώρο της ελπίδας, και πρέπει να το μοιραστώ με τους άλλους. Με αυτή τη σκέψη έκανα τα πρώτα δειλά βήματα για να βγω από το βαθύ λάκκο όπου είχα πέσει.

Μερικές μέρες αργότερα, αφού πήρα εξιτήριο από το νοσοκομείο, κοίταξα ότι μου απέμεινε από τις οικονομίες μου—μόνο μερικά νομίσματα. Τα τελευταία τρόφιμα στο ντουλάπι μου ήταν ένα κουτί πολέντα και μια κονσέρβα με σάλτσα ντομάτας. Φαίνεται ότι θα τρώω πολέντα με σάλτσα ντομάτας τις επόμενες τρεις μέρες, γι' αυτό καλύτερα να το μαγειρέψω όλο αμέσως, σκέφτηκα.

Μόλις είχα τελειώσει το μαγείρεμα και ήμουν έτοιμη να καθίσω να φάω όταν χτύπησε το κουδούνι. Όταν άνοιξα την πόρτα, είδα να στέκεται μια γυναίκα στα πρόθυρα της λιμοκτονίας. Δίπλα της ήταν ένα κοριτσάκι 5 ή 6 χρονών και ήταν το ίδιο υποσιτισμένο. Η γυναίκα είπε ότι ήταν πρόσφυγας και δεν μπορούσε να βρει δουλειά.

Με ρώτησε αν είχα τίποτα ψιλά να της δώσω και οι σκέψεις μου πήγαν σ' εκείνα τα λίγα νομίσματα που μου είχαν απομείνει. Τι καλό θα μπορούσαν να κάνουν σ' αυτήν—ή σε μένα;

"Κι εμένα μόνο λίγα ψιλά μου έχουν απομείνει," είπα, "κι έτσι καταλαβαίνω τι θα πει να έχεις ξεμείνει. Μόλις έφτιαξα λίγη πολέντα με σάλτσα ντομάτας. Θα θέλατε να φάμε μαζί;"

Η μητέρα και η κόρη της δέχτηκαν δειλά και φάγαμε στο τραπέζι της κουζίνας μου. Πόσο ευχόμουν να μπορούσα να τους είχα προσφέρει μια τεράστια μπριζόλα, τέλεια ψημένη, αντί για αυτή την πολέντα! Μετά θυμήθηκα ότι κάποιος μου είχε δώσει μια σοκολάτα λίγες μέρες πριν, που την είχα κρύψει για ακόμη πιο δύσκολες μέρες. Την έδωσα στο κοριτσάκι και αυτό με ευχαρίστησε με μια αγκαλιά που δε θα την ξεχάσω ποτέ.

Όταν έμαθα ότι ζούσαν εδώ κοντά, τις προσκάλεσα να ξαναέρθουν. Δεν μπορούσα να υποσχεθώ πλήρη γεύματα, τους εξήγησα, όμως θα μπορούσαμε να μοιραζόμαστε ότι είχα την κάθε φορά. Μ' ένα χαμόγελο και μια χειραψία με αποχαιρέτησαν και έφυγαν. Δεν τις ξαναείδα από τότε.

Μετά από τρεις μέρες είδα μια αγγελία για εργασία σε μια εφημερίδα και απάντησα, αν δεν είχα τα απαιτούμενα προσόντα ή την εμπειρία για αυτή τη δουλειά. Μόνο μετά από μερικά λεπτά συνέντευξης, μου έκαναν μια ερώτηση για την οποία δεν είχα προετοιμαστεί. "Θα ήθελες να αρχίσεις αύριο;" Πριν μπορέσω να απαντήσω, μια σκέψη με χτύπησε σαν κεραυνός. Μήπως εκείνες οι δυο οι άγνωστες στην πόρτα μου ήταν κάποιοι άγγελοι σε μια αποστολή;

Αισθανόμουν ότι δεν είχα απλά περάσει μια συνέντευξη, αλλά κάποιες εξετάσεις. Πρώτα ο Θεός μου έστειλε εκείνον τον άνθρωπο για να μου δείξει ότι με αγαπούσε και δε με είχε ξεχάσει, και μετά μου έστειλε την μητέρα και το παιδί της για να δει αν θα κρατούσα την υπόσχεσή μου να μεταδώσω αυτήν την αγάπη και την ελπίδα. Όταν το έκανα, ο Θεός μου άνοιξε τις πύλες της ευλογίας Του.

Συνεχίζεται...

Σήμερα η Έρικα είναι ευτυχισμένη και ικανοποιημένη τη δουλειά της σαν δημοσιογράφος εφημερίδας και το ίδιο ευτυχισμένη με την "άλλη δουλειά" της να βοηθάει στη διάδοση της αγάπης του Θεού. Άρχισε να ράβει στολές κλόουν για τους εθελοντές της Διεθνούς Οικογένειας αι τώρα μερικές φορές πηγαίνει μαζί τους για δώσει "θεραπεία με κλόουν" σε παιδιά στο τοπικό νοσοκομείο. "Με γεμίζει την καρδιά με χαρά όταν βλέπω ένα μικρό παιδάκι, άρρωστο και μακριά από την οικογένειά του και το σπίτι του, να ξεφεύγει από τον πόνο του και τη μοναξιά του," λέει. "Το μόνο που χρειάζονται είναι κάποιον που να είναι πρόθυμος να βάλει μια κόκκινη μύτη και να τους πει ένα-δυο τραγούδια" Και αυτά τα παιδιά δεν είναι τα μόνα που έχουν αισθανθεί την αγάπη του Θεού μέσα από την Έρικα. Οι ηλικιωμένοι σε γηροκομεία που επισκέπτεται εκτιμούν βαθειά τη φιλία της, το ενδιαφέρον της και την προσοχή που τους δείχνει.

* * *

Αυτό που χρειάζεται ο καθένας είναι αγάπη!

By David Brandt Berg

Μια αγάπη που δε γνώρισαν ποτέ πριν, αληθινή αγάπη, ειλικρινή αγάπη, γνήσια αγάπη, την αληθινά μεγάλη αγάπη της ζωής τους, την Αγάπη όλων των αγαπών, από τον Εραστή όλων των εραστών, που Αυτός μόνο μπορεί να ικανοποιήσει το βαθύτερο πόθο κάθε ανθρώπινης ψυχής για ολοκληρωτική αγάπη & τέλεια κατανόηση.

Η καρδιά του Ανθρώπου είναι ίδια σ’ όλο τον Κόσμο! Οι επιθυμίες του, οι αγάπες του, η δίψα του για το Θεό & την Αλήθεια Του, για χαρά & ευτυχία & ειρήνη του μυαλού είναι δημιουργημένα από το Θεό & ίδια στους ανθρώπους σ’ όλο τον κόσμο! Ο άνθρωπος δε θα είναι ποτέ πραγματικά ευτυχισμένος με μια βαριά καρδιά, ένα ταραγμένο μυαλό, ένα αποθαρρυμένο πνεύμα & μια μη σωσμένη ψυχή. Η ανθρώπινη ψυχή δεν μπορεί ποτέ να είναι εντελώς ικανοποιημένη με τίποτα λιγότερο από την τέλεια ένωση με το μεγάλο & στοργικό Πνεύμα που τη δημιούργησε!

Εσύ θέλεις το κλειδί για την κάθε καρδιά;--Δοκίμασε την αγάπη! Ποτέ δεν αποτυχαίνει, επειδή ο Θεός είναι Αγάπη, & είναι αδύνατον γι’ Αυτόν να αποτύχει!

Θέμα: Η αγάπη του Θεού, αγάπη για τους άλλους

Reflections © 2006 The Family International

Η Έρικα είναι ενεργό μέλος της Διεθνούς Οικογένειας στην Κροατία.

Αν θέλετε κι άλλα εμπνευστικά αναγνώσματα παρακαλούμε επισκεφτείτε το www.activated.org.